Z okazji mojej nasilającej się ostatnio fascynacji kulturą żydowską zakupiłam ostatnio wielką knigę z wegetariańskimi potrawami kuchni żydowskiej całego świata. Skoro zakupiłam, postanowiłam zaraz sprawdzić. Na pierwszy ogień poszły włoskie makaroniki, które w oryginale mają zwykły cukier i białko jajka. Ja cukier uszlachetniłam, a białko zastąpiłam aquafabą. Dodałam też odrobinę migdałowego aromatu miast migdałów na wierzchu, bo uznałam że nie ma sensu jeść przypalonych orzechów. A mąkę migdałową uzupełniłam kokosową. Z pierwotnego przepisu niewiele się zatem zachowało, ale tak to już ze mną jest, stety-niestety. No ale grunt, że ciastka wyszły całkiem niezłe - początkowo bardzo miękkie, po wystygnięciu nieco twarde, ale nie kruche (zrobiłam dla porównania też wersję z białkiem bez mąki kokosowej i strasznie stwardniały). Myślę, że możecie spróbować zrobić też nieco bardziej pulchne, tj. nie spłaszczać ich tak bardzo, jak to widać na zdjęciu. Będą wówczas bardziej przypominać włoskie makaroniki - kruche na zewnątrz, miękkie w środku.
Chodziły za mną ostatnio takie ciastka. Zobaczyłam je w piekarni w wielkim szklanym słoju i postanowiłam zrobić sama, tyle że w zdrowszej i bardziej naturalnej wersji. Moje co prawda w słoju za długo nie wytrwały, ale wyszły naprawdę wyborne - lekko kruche na zewnątrz, miękkie w środku. Zrobiłam je z płatków owsianych i mąki owsianej - są to więc prawdziwe ciastka owsiane - w przeciwieństwie do tych kupnych, które owsiane są głównie z nazwy, bo płatki nie stanowią tam raczej głównego składnika, a w najlepszym razie idą łeb w łeb z mąką ...pszenną. U mnie jest tylko owies, poza tym odrobina masła z orzechów laskowych, olej kokosowy, naturalne rodzynki i siemię w roli jajka (choć, jeśli wolicie, możecie dać jajko). Zróbcie koniecznie, całość nie zajmie Wam nawet 15 minut, a przyjemności - co niemiara! Takie ciastka możecie zabrać ze sobą do pracy lub dać dziecku na drugie śniadanie - uradują podniebienia Waszych pociech, a przy okazji dostarczą zdecydowanie więcej składników odżywczych niż sklepikowe drożdżówki czy ciastka.
Był taki czas, że non stop piekłam chlebki bananowe (a czasem cukiniowe, dyniowe lub z batatów), dlatego też sporo jest ich na blogu. Zrobić chlebek bananowy ze zwykłej mąki to nie jakaś specjalna filozofia, bez glutenu też się da, zwłaszcza jak napakujemy weń kilka jajek. Ale bez glutenu, bez jajek i innych mlecznych składników, a nawet bez dodatku jakiegokolwiek słodzidła (nie licząc bananów) to już jest pewne wyzwanie. A ja lubię wyzwania, dlatego podjęłam trud, po drodze zaliczając parę porażek. Ale w końcu jest: chlebek idealny jak dla mnie, bo wilgotny, ale nie gliniasty, mocno owocowy, niezbyt słodki, no i nie rozpada się przy krojeniu. Zróbcie i wy!
To miały być, przyznaję, ciastka owsiane. Ciastka w rodzaju: wrzucam to co mam i zobaczymy co z tego wyjdzie. No i wyszła dość zbita masa, z której strasznie nie chciało mi się lepić ciastek. Pomyślałam więc - wyjdą z tego dobre batony, nie będą się rozsypywać. No i wyszły. Można ich nie piec, ale zapieczone są lepsze, bardziej zwarte i przede wszystkim, bardziej chrupiące. Jakoś nie przepadam za słodyczami na bazie płatków owsianych bez pieczenia - zwykle wychodzą gumowe. Niemniej, możecie nie piec, bo nic surowego tam nie ma. Możecie też upiec w formie ciastek - wystarczy ulepić kulę i rozpłaszczyć zwilżonymi dłońmi. Ale możecie tez zrobić, jak ja, batony. Są bardzo proste w przygotowaniu, nie rozpadają się i smakują wyśmienicie.
Dzisiaj proponuję Wam klasykę w wegetariańskim, a przy tym bezzbożowym wydaniu, odpowiednim też dla osób na diecie ketogenicznej czy niskowęglowodanowej. Ja mój eksperyment z tą dietą już zakończyłam, uznając go za średnio udany, niemniej jednak niektóre przepisy, które stworzyłam będąc na tej diecie, zamierzam nadal wprowadzać na stół. Staram się również kontrolować spożycie węglowodanów, bo te mi - nawet w swej zdrowej wersji - zbytnio nie służą. 
To jeden z tych przepisów, które powstają przez przypadek, pod wpływem nagłego impulsu i w efekcie całkowitej improwizacji! Nie miałam wielkich oczekiwań, dlatego nie zapisałam precyzyjnych dawek poszczególnych składników. A potem próbowałam ten przepis bezskutecznie odtworzyć. W końcu, za czwartym bodajże razem, uzyskałam efekt zbliżony do pierwotnego i postanowiłam się nim z Wami podzielić. Batony proteinowe to doskonała przekąska po treningu, ale sprawdzą się także jako zabójcy małego głoda - warto nosić je np. w lunchboxie. Są poza tym zdrowe, niepoddawane działaniom wysokiej temperatury i pozbawione zbóż. 
Robiłam już parokrotnie wytrawne muffinki, głównie na bazie jajek, które stanowiły tam składnik podstawowy. Tym razem stworzyłam coś na styku takich muffinek i zapiekanki/tarty czy francuskiej quiche. Wykorzystałam formę na mufiinki, robiąc najpierw spód (tym razem kalafiorowy), po jego podpieczeniu nakładając farsz (szpinakowo-serowy) i całość pokrywając warstwą jajeczno-serową. Piekłam całość raz jeszcze i tak powstały zapiekanki w wersji mini, które świetnie sprawdzają się na ciepło i zimno, mogą funkcjonować zarówno jako śniadanie, lunch do pracy czy przekąska albo dodatek do obiadu/kolacji (wystarczy zrobić sałatkę i danie gotowe). 
Nieczęsto zdarza mi się powtarzać jakiś przepis, chyba że wymaga on poprawek i udoskonaleń przed opublikowaniem. Czasem mam ochotę wrócić do jakiegoś przepisu, ale chęć eksperymentowania, sprawdzania rozmaitych znalezisk kulinarnych na ogół wygrywa. Tym razem było jednak inaczej. Przepis na te placki znalazłam na stronie https://divaliciousrecipes.com/coconut-flour-psyllium-flatbread/. Podchodziłam doń z nieufnością, zwłaszcza że niedawno zaliczyłam kompletną klapę, próbując zrobić naleśniki na mące kokosowej. Naleśniki wylądowały w koszu, placki na szczęście na talerzu. Co więcej, zaraz po wypróbowaniu zrobiłam następną porcję, tym razem dodając do niej trochę liofilizowanego szpinaku, a po kilku dniach jeszcze jedną i następną, dla odmiany na słodko, z suszoną maliną. Bo powiem Wam, że ten chlebek to super sprawa - zawsze się udaje, robi się szybko, no i można szaleć z dodatkami czy przyprawami. Sprawdza się doskonale zamiast chleba i można go spożywać na ciepło (odgrzewając przez chwilę w mikrofalówce lub na patelni czy w tosterze) lub zabrać na lunch do pracy (dodając np. pesto, awokado, sery, zieleninę, co kto lubi). Można również zrobić minipizzę, smarując sosem pomidorowym i układając na wierzchu plasterki mozzarelli (wystarczy przykryć patelnię i poczekać aż ser się rozpuści). Wreszcie, te placko-chlebki doskonale smakują z jakimś dipem lub np. potrawką, dahlem czy curry. Możliwości jest wiele, grzech nie skorzystać:) To do dzieła Moi Mili!
Skoro tłusty czwartek, to musi być tłusto, bez dwóch zdań. Ale kto powiedział, że tłusto oznacza wyłącznie pączki i faworki? Że niby taka tradycja? Nie wiem jak Wy, ale ja za pączkami nigdy nie przepadałam, a z tłustych grzechów zdecydowanie wygrywa u mnie...masło orzechowe. Mogę jeść łyżkami prosto z pojemnika, ale nie gardzę nim też jako dodatkiem do wypieków. Z kupnych słodkości masłoorzechowych uwielbiam najbardziej ciastka Reese's. Przede wszystkim za ów krem na bazie masła orzechowego. Ale jako że gotowych słodyczy nie jadam, a tłusty czwartek z grzechów rozgrzesza i pozwala pofolgować kulinarnym słabościom, postanowiłam takie ciastka zrobić w domu. A właściwie bardziej czekoladki niż ciastka. Tajemniczym składnikiem tych słodkości jest dodatek serka - u mnie mascarpone, ale jeśli uznacie, że to już szczyt szaleństw, możecie dać zwykły mielony ser czy serek homogenizowany. Ja stwierdziłam, że raz w roku można zaszaleć. Dodatek serka sprawia, ze masa jest bardzo kremowa i nie tak ciężka, przylepiająca się do zębów jak przy samym maśle. A jaki wyszedł efekt tych eksperymentów? No cóż, efekt taki jest, że czekoladki zrobione na tłusty czwartek nie doczekały czwartku. Ale, nie powiem, było tłusto! 
Macie czasem tak, że naprawdę chcecie się zdrowo i fit odżywiać, ale nie wyrabiacie się z przygotowaniem lunchu do pracy i szkoły, a potem wygłodzeni rzucacie się na co popadnie, obiecując sobie solennie, że już od jutra będzie inaczej? Też tak czasem mam, dlatego, żeby unikać takich sytuacji, staram się co jakiś czas robić przekąski "ratujące życie". I trzymam je w zamrażarce, wyjmując kiedy mam ochotę lub gdy nic innego nie zdążę sobie przygotować. Do takich zdrowych, pożywnych, pełnowartościowych przekąsek należą choćby batony owsiano-bakaliowe. Ale nie takie ze sklepu, nafaszerowane łodzikami czy syropem fruktozowym. Ale domowe, zrobione z samych pełnowartościowych produktów. A do tego niepieczone, by nie tracić cennych składników podczas obróbki. No i smaczne, moim zdaniem lepsze niż większość sklepowych. Chcecie przepis?
Może bułki to za wiele powiedziane, bo to bardziej pieczone mini-omlety. Ale doskonale sprawdzają się w roli kanapek, np. z ulubionym serem, awokado, suszonym lub świeżym pomidorem. I robi się je szybko, bo wystarczy ubić pianę z proszkiem do pieczenia, dodać pozostałe składniki i chwilę piec. Po upieczeniu, gdy mamy jeszcze gorący piekarnik, możemy włożyć do środka lub między 2 bułki (wychodzą dość płaskie, ale dają się przeciąć) plaster sera i jeszcze chwilę potrzymać w piekarniku. Dajcie znać, co myślicie o takim (podejrzanym gdzieś w sieci) pomyśle. Jak dla mnie bomba. A najlepsze w nich [poza smakiem, naturalnie] jest to, że nie wymagają mąki. Jest to więc świetna alternatywa dla uczuleniowców, osób na diecie lub tych wszystkich, którzy unikaja nadmiaru zbóż.
Muffinki to doskonałe rozwiązanie zarówno na pyszne śniadanie, lunch czy deser. A najlepsze w nich jest to, że nie trzeba trzymać się ściśle proporcji wszystko się wrzuca, miesza i ....gotowe. O bardziej błyskawiczne i prostsze słodkości naprawdę trudno. 
Kolejny ekspresowy przepis i kolejna słodycz. Nie myślcie tylko, że tym się głównie żywię. Staram się gotować też obiady, ale są to rzeczy proste, niewyszukane i szybkie. Myślałam nawet, czy by nie włączyć ich do blogowego menu, może niektórym z Was brakuje pomysłów na prosty i szybki wege obiad bez glutenu? Dajcie znać, jakby co.
